Monitorowanie strefy ochronnej ujęcia wody w postaci rejestracji obrazu z monitoringu wizyjnego w kontekście przetwarzania danych osobowych - wyrok z 6 lutego 2026 r., III OSK 2014/24

Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał, że zastosowanie art. 6 ust. 1 lit. f RODO jest dopuszczalne wyłącznie przy łącznym spełnieniu trzech warunków: istnienia celu, dla którego przetwarzanie danych jest niezbędne, oparcia tego celu na prawnie uzasadnionym interesie administratora oraz nadrzędności tego interesu wobec interesów lub podstawowych praw i wolności osoby, której dane dotyczą.

Przez „niezbędność" należy rozumieć sytuację, w której bez przetwarzania danych nie jest możliwe osiągnięcie określonego celu. Administrator, zgodnie z zasadą rozliczalności, musi wykazać adekwatność zakresu i sposobu przetwarzania do celu oraz zgodność z zasadą legalności, rzetelności i przejrzystości (art. 5 ust. 1 i 2 RODO).

Natomiast prawnie uzasadniony interes nie ogranicza się wyłącznie do interesów wynikających wprost z przepisów prawa. Motyw 47 preambuły RODO wskazuje, że ocena istnienia takiego interesu wymaga każdorazowej analizy relacji między administratorem a osobą, której dane dotyczą, oraz jej uzasadnionych oczekiwań co do przetwarzania danych.

W związku z tym NSA stwierdził, że dla realizacji celu polegającego na monitorowaniu strefy ochronnej ujęcia wody nie jest niezbędne przetwarzanie danych w postaci rejestracji obrazu z monitoringu wizyjnego. W tej sprawie monitoring obejmował teren prywatny, na którym przebywają konkretne osoby. W ocenie NSA istnieją alternatywne środki ochrony ujęcia wody, a zastosowany środek nie spełnia wymogu proporcjonalności.

Interes administratora nie ma więc charakteru nadrzędnego wobec prawa jednostki do prywatności i autonomii informacyjnej, chronionych także przez art. 47 i 51 Konstytucji RP. Wizerunek stanowi dane osobowe w rozumieniu art. 4 pkt 1 RODO, a jego utrwalanie ingeruje w sferę prywatności.

NSA